شانه هایت
پُر زِبغض روزگار سردر رهِ میخانه ام
رنج وُاندوهم فزون درآرزویِ شانه ام
سرگذارم روی شانه ،اشک ریزم تا به صبح
شانه هایت راببوسم از لبِ پیمانه ام
ابربا من می گریست از این همه اندوه وُآه
من به روی شانه هایت اوبه بامِ خانه ام
جام دردستم تهی،بی می در میخانه ها
مستم از رویِ حزین، باگریه یِ مستانه ام
روزگاربرمن چنان زخمی نهاد از عشق تو
با دلی ریش درپی ات، چون کولیِ دیوانه ام
طاقت ماندن ندارد این دل ازهجران یار
رحم کن براین دلم ،براین دلِ ویرانه ام
تا به کی چشم دررهت حیران وُدیده پُرزِاشک
تا به کی غمگین چوجفتی،درفراق لانه ام
درد درونِ سینه ام پُرگشته از رفتار تو
تا به کی چشم بر تو دوزم دزدکی دردانه ام
ماه هم چون عاشقان نالد به هنگامِ سحر
اشک هایش شبنمی ست بربال هر پروانه ام
همچو باران عاشقم با تو به هنگام سفر
اشک می ریزم مدام درپایِ تو فتانه ام
من رفیق وُیارِ ایامِ خوش آهنگ توام
دورنکن یادمرا، درعاشقی افسانه ام
آنچنان گریم که دل سیرگردد ازهیهایِ من
گوش واکن،وایِ من بشنو،مگوی بیگانه ام
بیش از اینم نیست یارایِ جدایی نازنین
سینه بگشای تادرآغوشت کشم جانانه ام
گرم آغوشت کنم،تا جان گیرد خانه ام
غرق دنیایت شوم آرام ،به روی شانه ام
چشم هایت را مپوشان،برنگاهم نازنین
تا که بینم درنگاهت ،عاشقی دیوانه ام
ناصر-دی ماه/94
