گوشه تیه

گوشه تیه

مینِ تیات ، پِرِشقه های گناه

کِرده امشو به پا چه بلوایی

چی بُوَوَه اَیَر به میلِ خوتم

شویی تینا رییم به صحرایی

درِ واکُن سی مو به خلوت خوت

رِییم جایی که سوزه وُ اوویی

کنیم نوشُ وَ نیش اگر خوایی

باییمون مست زِ یَک به دلخوایی

تو بَمون  به تنم چو بوی باهار

گُل به گُلخانه با، زِ شیدایی

عطر گیسات به کُه وُ دشت پیچه

همه مات ان اِز ئی فریبایی

چون دو تا قو به دور هم دیسیم

ماه که رقصه سی خوش به تینایی

اوو (آب) چه زیبا به زیرِ لوو خونه

مَتَلِ عشقِ خوش وا دریایی

اُو ستاره بَوین که زِل زِیدَه

بیده حیرون اِز ئی مِغِنجایی

سرِم ری سینِه هات به خوو رَفتِم

به نسیمی که زِد به گل هایی

تیشکِ افتو به مو نهیبی زِد

وُریس اِز خوو، کُرِه پَشه خوویی

داد و ای داد ، هَنیم که خوو دیدِم

گرچه خوو بی ولی یِه دنیا بی

ای همه عمرِ مو، عزیز دِلِم

پَه کی وا مو کنی ،شکیبایی

کی بُوَوَه راست ،ئی آرزویِ محال

تو یه گوشه تیه ، سی مو آیی

   ناصر-مهرماه/93

شیر خفته

جز اهدای جان چه چیزی بالاتر برای حفظ خاک وطن ...........
شیر خفته
تو پریشانی ِآن شاعر نیک نام بشنو
بیش از او من، دو چند مشکل پنهان دارم
دیدی در روز همی شیخ پیِ او می گشت
یافت نشد در طی روز آنچه از انسان دارم
آنچه با عشق کشیدی و نقشی که در آن
نقشی از معرکه ی شیر به میدان دارم
در سرِ بام بُتان عربده جویی می کرد
من که مست از می ناب، دیده به رندان دارم
گر گنه کرد وُ به حکمی به آتش زد و رفت
چون سیاوش بگذشتم ، که صد جان دارم
گرکه نامرد زمان بر دلمان بیداد کرد
غصه کم کن که هزار رستم دستان دارم
گفتی گر جای دگر دیده به دنیا بگشود
در دلش غصه نبود آنچه در ایران دارم
لیک در آنجا که مدام در پی خوبی می گشت
تو یقین دان به وطن خسرو خوبان دارم
گر که آنجا بکند زندگیِ راحت و باز
یا اگر در وطنم دیده ی گریان دارم
چشم باز کن و ببین در گروِ برزخیان
کاوه با بابک وُفرهاد به میدان دارم
سال ها دشمنِ وُکین چشم به خاکم دارند
یک وجب خاک وطن در گروِ جان دارم
تک تک کوچه و پس کوچه پُر از نام شهید
این همه خون شهید،عهدی که تاوان دارم
حال گویی که چرا مانده ام در خاک وطن
چون که از روز ازل ،عشق به ایران دارم
بین که از عهد قدیم خون هزاران سرباز
ریخته در این دل خاک،مهد دلیران دارم
گر که افتاده به نقشه، پلنگی خفته
شیر ها خفته بر این خاک که ایمان دارم
و بدان دشمن دون هیچ نتواند که بَرَد
ذره ای خاک وطن ، تا که به تن جان دارم
تک تک مردم ایران همه شان جان بخشند
بهر این خاک ، بدان گوش به فرمان دارم
حال تو نیز پندِ دگر شاعر نیک نام بشنو
که نمیرد دل عاشق، کز آن جان دارم
ناصر- مهر /

بی ستاره (بی بی ستاره)

بی ستاره (بی بی ستاره)

دووارته شو او ویدِم مین مالت

تو بیدی وا یلونِ سر دیارت

همه خوسیده بیدِن در بهونی

تو بیدار، زِل زِدی به آسمونی

تو که به آسمون کِردی نظاره

به دنبال چه بیدی؟ راهِ چاره؟

قشنگم ، خوشگلم، رنگِ بهارِم

عزیزوم ای امیدِ هفت وُ چارِم

به قربونِ تیا کال وُ زلالِت

فدایِ تُرنه هات با رنگِ زالِت

مو تا کی باس بیام دزدی به سیلِت

مو که خسته نیووم ار باوه میلِت

ولی اِز حرف مردُم مو اِترسِم

زِ اخم تاته وُ دایه ت اِلرزم

اَیَه که لج کُنِن هو سر دیارم

تو نِه به مو نِدَن چی وا به کارم

تو خوت دونی که مو سخت بیقرارِم

 دلی پُر آرمونِ  وا تو دارِم

قسم به آسمونِ پُر ستاره

دلوم اندازه ی تو بیقرِاره

چونو افسرده هِسِم ، توو دارِم

تو دونی شو به صوب مو خوو نارِم

دلوم سیت تش گِرَه دارِم اسوسم

اَیَر بینن مونِه دی نی گروسِم

پَه دایه ت کی جوابی وِم اِده هو

جوابی وم نَذن ،که بَ گِرَن جو(جان)

قسم سیت اِخورِم خوتَم اِدونی

مو سیت میرِم اَیَر قاوِل بَدونی

خدایا بی تو نارِم سر پناهی

برسونس به مو خوت کَ خدایی

خدایا طاقتی دی یَه مو نارِم

رهی واکن سیمون،نِل بَرد وِ کارِم

عزیزوم آخِرِس گو به گگونِت

اَیَه تونِه نَدَن قسم وِ جونِت

چونو کاری کُنِم سی عشقِ جونِم

خلایق دل بَسوسونن ، کَسُونِم

اَر خلق الله بَپُرسَن لیوَه بیدَه

اِ گوین ، سی بی ستارَه چِل اویدَه

خدا دونه عزیزوم بی ستاره

اَیَه تونِه نَدَن ، نی راهِ چارَه

ای یام بالایِ کوه ، ریتِ نَکِن سیم

زِنوم آتیش وِ خوم، کِل بَزِنید سیم

  ناصر-مهر ماه/93

سهم من

سهم من

سهم من از زندگی،اندوه وُ رنجی بیش نیست

زندگی بر دوش من، باری جدا از غصه نیست

سرنوشت در کار من، جز قصه ای دلسردنیست

دست تقدیر را ببین، در زندگی جزدرد نیست

بارها پرسیده ام ، در طالع ام این بخت چیست

هر کجا پا می نَهم ، جز با عذابی سخت نیست

خود بگو در زندگی،چون من کسی آزرده اند

بعضی اینجا دلخوشند،اما چو من شوربخت نیست

گفته اند در عمق جهنم، جز هراس و ترس نیست

گر که اینجا نیز همانست، وحشت از دوزخ زِ چیست

هرکسی راهی رود هموار، اما راهِ من

چاله در چاله بوَد ، حتی کلوخ وُ سنگ نیست

جان من جانان من، این قصه ما را فهم نیست

گر که درد معنا شود، همزاد من در زندگی ست

مانده ام در کار خود، این حسرت وُ ماتم زِ چیست

سهم خود را خاسته ام ، این حبس وُ زندانم زِ کیست

        ناصر- شهریور/93

معلم

معلم

سال ها کنارِ تخته و گچ

عمر خود را فدای او کردم

کم نذاشتم زِ کار خود ای جان

آنچه داشتم به کام او کردم

رفته رفته که موی سپید می گشت

قامتم خَم و قَد که لو کردم

رگِ واریس در ابتدا کوچک

آخر کار چو مار که رو کردم

آن حقوقِ چو ارزنی ناچیز

 با گچ  تخته در گلو کردم

لیک چنان قرض و قوله ها داشتم

روزِ پنجم به بهره رو کردم

آی امان از نزول خورِ بی رحم

بهره در بهره، قرض از او کردم

سفته ها را به شر خری می داد

هرچه داشتم به آبرو کردم

چشم به روزها که رفته ماه آید

من که عمرم زِ پیش سو کردم

تا بگیرم حقوقِ ناچیزم

باز دوباره به آن چه خو کردم

عینک استکانی ام بر چشم

دستی دندان فدای او کردم

پول نداشتم و در مداوایم

کل دندان کشیده نو کردم

چه کشیدم زِ دردِ پا و کمر

تا که درس ،بر مُخت فرو کردم

بعد سی و دو اندی سال

باز نشستم و گفتگو کردم

این کسورات به فیشِ دستمزدم

هم چو سیخی که در کدو کردم

وام و قرضُ  وچند رقم بیمه

گردنم را زِ غصه تو کردم

وقتِ زن دادن پسر نیز هست

آنچه دختر که خواست وِتو کردم

شهریه آن چنان مرا بشکست

نه جهازی که خرج او کردم

از خجالت چنان به خود پیچم

هم چو شرمی که با لبو کردم

این حقوق پشیزِ بی مقدار

حیف آن عمر که زیر وُ رو کردم

اهل خانه ،چه ها زِ من دیدند

هم چو کاری که با عدو کردم

صبح وَ تا شب برای لقمه ای نان

روی تاکسی زِ شرم الو کردم

باقی عمر اگر که باقی ماند

نیز بدانید به پُرس وُ پو کردم

کیست تا به داد ما برسد

آن جماعت که مرده شو کردم

این گرانی چنان بریده کمر

کسبِ چند شغل برای او کردم

مانده ام چرا ندارند چشم

آنکه عمر را که وقف او کردم

جمع بی چشم وُ رو چَپو کرده

من زِ قهرم تفو تفو کردم

ای تفو بر تو یا به اسلافت

گر نگویم چو لاشه بو کردم

این همه نِق زدم کسی نشنید

چون تو سررا در پتو کردم

یا که هم چون معلمی دیگر

دادوُ بیداد به پشتِ کوه کردم

زیر نویس

 -----------------------------

هم چو شمعی که ذره ذره می سوزد

کس ندیده که عمر فنا کردم

آن قدَر عقده در دلم مانده

چون تغاری که عقده بار کردم

لیک بدان که دوباره می سوزم

گو که باز هم چه انتخاب کردم

شغل من معلمی باشد

گر که بر فقر اقتدا کردم

     ناصر- شهریور/93