دل گرفته

دل گرفته

دل گرفته زِ دلِ ابریِ اینروزِ هوا

خیس وُ نم دار شده شاپرک خاطره ها

نم نمِ بارش باران وُ غمی در دلِ خاک

وه چه بویی که خاک با نمِ خود کرده به پا

یاد ایام وُ خیال گذرا آمد وُ آه

یاد روزی که دل خسته تر از حالِ هوا

مات و ُخاکستری وُتیره وُابری ست هوا

دلِ غمدیده سیاه گشته از این خاطره ها

باز در یاد وُ نگاهی به تنِ خیسِ هوا

مرغکی زیرِ چدار در پیِ یار کرده صدا

قدمی در پیِ باران وُ سری در پیِ باد

یاد ایام چه گیج مانده در این گیجی ِما

زیرِباران وُنگاه بر درِ ایوان به حیا

چادر خاطره گم گشته در این حال و هوا

آه چه ویران شده این خانه وُ کاشانه یِ ما

دل ترسیده یِ شهر زیرِ نگاه مانده به جا

وقتی او رفت همان قاصدکِ بی پروا

نه به باد آمد وُ نی در پیِ او داده ندا

دل من باز شکست از غمِ نادیدنِ ما

آه چه غمگین شده باز این دلِ ابریِ هوا

     ناصر- اردیبهشت/94

چو ننالم

چو ننالم

اِز دست تونو رویِ پریشون چو ننالِم

ئی غصه چه آشنایه سی بارون چوننالم

اِز کار بَدِم ،حالت گرفته وُ خِرا وه

اِز دست خومو ئی دلِ ویرون چو ننالم

حیرت زِدَه وُ مات وُ پریشون تو هِستِم

ئی اور سی مونو اشکام سی بارون چوننالم

ئی خواسته یِ مو بید که غیر مو نوینت

بد دل بیدِم ،اِز دست تو حیرون چو ننالم

مو دل به تو بستِم و راحت نکونِم وا

اِز عهد به تو نو رفتنِ پیمون چوننالم

بخشیدیه هر کَ که تونه زار وُ غمین کِرد

دردت به دلم ،زارِم وُ نالون چوننالم

گر دل که هوا حسرتِ روزای خوشه کِرد

مهرت به دلم مونده به دورون چوننالم

گر تو گذری از مونو کردار بدِ مو

شرمنده زِ ریت، تیم خاکِ پاتون چوننالم

     ناصر – فروردین /94

بازیگر

بازیگر

عجبا این دلِ بازیگر ما

خیره سر راه به هر سو دارد

یک زمان در پیِ بخت است وُ وصال

یک زمان میل به پری رو دارد

لعبتی ست با همه جانی سر خوش

گه نداند گذری سوی هیاهو دارد

گاه بر اسبِ مرادی ست سوار

یک زمان بر خرِ دجال نظری سو دارد

وین عجب بین که دل آزرده شدست

او که هر دم طلبی از من وُ یا او دارد

زندگی ش بازیچه ای بیش نبود

او که در بازیگری چهره ای چند رو دارد

دست بردارد ازین مردم بی آلایش

او که در حرفه یِ خود رازِ هزارتو دارد

بعد سال ها عجب ،باز به خود مفتخرست

زین سبب مردمی بس ساده فرا رو دارد

ناصر-فروردین ماه/94 

بر باد

بر باد

سَرِ دلداده ی ما را چه کسی داده  به باد

او دل پُر هوسی داشت که در این راه نهاد

آن قَدَر شوق دل افروزی و دل سوزی داشت

هر که می دید به ناگه دل وُدلداده به داد

وقتی یارش به دلِ غمزده اش پای نهاد

او ندانست که در این معرکه سر باید داد

دوستانش همه سرگشته وُ نیک اند وُ مراد

آرزوها که به سر بود، بِبُردند از یاد

چشم در چشم حریفان وُ دلش در تند باد

دل دریائی اش از غصه نگردید آزاد

گر ندانی تو بدان، سر به رهَش می دادم

هان امان از دلِ من می کنَد هر دم فریاد

دل وُدینم بِه رُبود بُرد بر آن قله ی قاف

هم چو سیمرغ که داد بال وُ پَرَش از بیداد

آه  اگر نوبت من باشد وُدل با دل وُداد

این منم که سر وُ جان را بدهم نیز بر باد

       ناصر-فروردین ماه/94

تا نمردمه سیت

"تا نمردمه سیت"
ستاره ها که تیه بستن وُ شو که خزید بیا
سپیده زِخو وُریستاد وُ شو که رمید بیا
زِ بسکه گریوستمه به ویر تو به ظلمت شو
سحر که زِ نو درومِد و سپیده رسید بیا
ستاره ای که به غم سوخت وُ پزیده بَوین
قسم به بستر شوکه او ستارَنِه چید بیا
مو لنگِ تو موندِم وُ، پیزَه ته به ماه کِردِم
زِ غصه یِ مونو تو ، رنگ شو پِرید بیا
به هرکه قدم زید وُگوشِم اشنید که تونی
نمونده طاقتی ،ئی دل به سینه کَپید بیا
نیومِدی وُ سحر تک تکِ ستاره هانِ چید
دیه ستاره ای نمونده و روز که دمید بیا
دِلِم هوای دیدن تونه به سر داره
قسم به هر که پرستی، به افتو وُ شید بیا
مو بیقرارم وُ زارِ، چونو که سیت میرِم
سیلی به حال مو کوُ ، تا نمُردِ مَه سیت بیا
ناصر-فروردین/94

نوبهار

نوبهار

"سایه ی پُر مهر یاس

"سین دلارام ماست

هر که بر این باور ست

هم چو دلش با صفاست

باز که فصلِ جدید

چشم نمود نیمه باز

سبزه زَده بر زمین

بوسه ای بر برگِ یاس

بین که هوایی شده

مرغکِ آوازه خوان

نغمه زند در چمن

غنچه کُنَد بر دهان

آب به پوستش نشست

دخترِ چهل گیسِ شب

بارش یک ریز آن

می چکد از پشت بام

غرقه به آب گشته است

دشت زِ سرِ آسمان

رود خروشان شده

کف بنموده دهان

عطر گُلِ رازقی

بویِ رُز وُ نسترن

باد بگسترده است

در همه جایی از آن

وه چه نمایی شده

نقشِ خوشِ آسمان

شید به باران زده

قوس بنموده کمان

این همه نقش وُ نگار

حک شده از روزگار

شادی فصل جدید

زنده چو گشته بهار

باز به شوق آمده

فصلِ گُل وُ زندگی

پُر شده در بسترش

زیستن وُ بالندگی

خنده زنیم بر بهار

دل بنماییم نثار

عشق بورزیم به هم

به به از این نو بهار

    ناصر-فروردین/94