شب

شب

شب چنان خيره به من گشته به حالِ دمق ام

دست دراز  كرده كه باز كن گره از پيرهنم

پيرهن باز نمودم و در آن ظلمت شب

ماه عاشق شده بود در دلِ شب با وطن ام

زير پوستِ شب وُ شهر، آنچه نمايان شده است

خارج از چشمِ عسس، عربده جويي كه منم

اندر آن معركه، آنكس كه دو جامي زده بود

قاضي وُ شيخ وُ عسس بود وُ، نه خامي كه منم

گفتم اي واي ببين، آنكه در اين گوشه يِ شهر

مي خورَد جام وُ نهان كرده حريف، در عجب ام

چشم بگشاي وُ ببين ، آنچه برون شد زِ خفا

ذاتِ پيدا شده اش، آفت اين جان وُ تنم

ظاهرش نيك وُ شريف است وُ در باطن خود

هم چو ضحاك زمان خورده سر وُ مغزوُ تنم

آنچه نهي گشته ، خلاف ست و ُ خلافكار چو منم

هر خلافي كه كنند ، مجرمِ پرونده منم

گر نگاهي به گذر كرده وُ طرحي فكنم

آتش ِ معركه را شعله كشند در وطنم

اين همه ظلم وُ شقاوت كه زِ شهر با خبرم

يقه را چاك زَنَم ،يا  به دَرَم ، پيرهنم

حرف شب را چنان گفته و بي پرده زَنَم

شب چنان تيره وُ تار گشته ، به اِذنِ سخنم

ليك كه شب رفت و سحر آمدوُ در عرصه ي شهر

پرده برگشت وُ همه پاك وُ شريفند، بگوييد چه كنم

دست در دست هم اند مفسده جويانِ ديار

آنكه بهتان زده است ، مفسده جويي ست كه منم

سر بگذار وُ ببند چشم، به سرتاسر شب

شهر آرام تر از آن است كه پرده فِكَنَم

شب شعر بود وُ خلايق در آن محفل انس

دم زِ معشوق بزدند ، آنكه جدا مانده ، منم

ماه در چشمِ من وُ شب ، نگهي كرد وُ گذشت

گوييا ، طعنه به شب زد، و مشت بر دهنم

     ناصر – خرداد /93