منده یم

منده یِم

مو زِدست زنده یی هم خسته وُ هم منده یِم

کوله ای سنگین تر اِز کُوه رویُ گُردَم وندِه یم

ئی چه دنیایه به جز ته لی ندیدیم روز خوش

منده یم اِز زنده یی چون کفتری پر کنده یم

ئی دوروز عمر چه بد مونِه ،هلاکم کِرد و ره

پیر گردیدم به جز سختی نَوید پرونده یم

خوت بگو ئی عمر چه داشت سی مو بجز شرمنده یی

روز و شو بی خود گذشت و می گذره تا دیده یم

دست تقدیر آفرید مونِه به ئی دنیا ولی

بی خَوَر اومدم وُ رووِم ،چه باری بسته یم

بچه اییم غافل هدر رفت وُ جوونی ام بی خَوَر

چشم وا کِردِم ذلیلی پیر وُ اِز دست رفته یم

تا تیه واکردمو قدری شناختم دورِمِه

گرد پیری بِم نِشست بیمار و رنگ پِرِسته یم

بیشتر عمرم به کارو زحمت وسختی گذشت

حال که وضعم بهتره اِزعشق و حال بی بهره یم

جز مرارت هیچ ندیدیم جزتحمل هیچ نوید

بعد ئی هم عنصری بی دندون وکج دنده یم

هر چه درد روزگاره به سر وُ جونِم نشست

جون نمونده به تنم ،هوشک و پتی وُ ونده یم

استخونام پیک ،سرِم بی مو،تیامم عینکی

قامتی لو،تن پُر از چربی وُقند و زرده یم

قلب که هی ریپِ زِنه ای مرده شور بر معده یم

گپی یه درد مثانه ....بی خودی مو زنده یم

هیچ نگووِم بهتره خوت بین که در ئی زنده یی

کی به وقتش کله مِه راحت به رونی هشته یم

عدل و انصافی بجور تا مو به اُو راضی بووِم

ئی چه انصافه که تا فهمیدم....ری به فبله یم

           ناصر-شهریور/94