درد عشق

   درد عشق

قامتم از درد وُ رنجي گشته تا

پنجه بر رويم كِشد آن بي وفا

دردِ بي مهري ، قلبم را بسوخت

سوخته ام از هجر اودر ناكجا

با نگاهش آتشي بر دل فِكند

از لبانش گشته بودم بي نوا

روز وُ شب هايم چنان در يادِ او

غرق گشتم در وجودش ناروا

 اوچو شمعي بود وُ من پروانه سا

گِردِ انوارِ وجودش مي نمودم خود فدا

هم چوخورشيد نور مي افشاند به ما

او برايم زندگي بود وُ بقا

ليك، آن عشقم، وجودم ،بي هوا

چشم در چشمم به شد از من جدا

آن همه زيبايي وُ مهر وُ صفا

لحظه اي آوار شد بر چشم ما

خشم شد دنياي زيبايم، خُدا

گشته ام بيمار ، به عشقش مبتلا

او مرا بگذاشت وُ با او در خفا

عشقمان آلوده گرديد از گناه

عشق چون بازيچه اي ست در كار ما

در ميان باد وُ طوفان است و او هم ناخدا

مي بَرَد هر جا كه او باشد سزا

عشق من هيچ ست برايش ،بي حيا

زندگي زهر ست و ُعشقِ او دوا

او خودِ درد است وُ مرگ باشد روا

ليك من از دردِ هجرش مبتلا

عاشقش هستم ولي آخر نمي دانم چرا

   ناصر- ارديبهشت/93