خاك در خانه

خاك در خانه منم

در اين خانه گُشا ، سرخوش و ُ ديوانه منم

تو مرنجان دلِ من، عاشق وُ مستانه منم

در تو بُگشاي وُ ببين،خاكِ درِ خانه منم

عاشقم بر تو بُتا ، ساكنِ بتخانه منم

مُردم از دست تو گُل ،خار وُخسِ خانه منم

بي سبب نيست كه در ،آتشِ گرمخانه منم

توگُلي، ياسَمَني،خوشگل وُ سيمين بدني

قسمت است من چه كنم گر، گِلِ خمخانه منم

گرچه اين گِل همان است كه استاد به سِرِشت

ليك عجب آنكه،كز آن خشتي به ويرانه منم

پيكرِ نازِ تو را ،حوري زيبا به سِرِشت

آنچه ماند از گِلِ خام، زشت وُ كريحانه منم

هم چو مجنونم وُ آواره وُ دلداده منم

چشم باز كن بنگر، آنكه غريبانه منم

رُخ تو بنما و ببين، خالق افسانه منم

وامقم ، خسرو و فرهادِ غزلخانه منم

هم چو مرغي به چمن، در پيِ همخانه منم

عندليبم به فراخواني جفتش، ونه بيگانه منم

سايلم من به نگاهت، به نوانخانه منم

گر كني بذل و كرم ، پايِ گداخانه منم

مرحمت كن تو به من، ساقي ميخانه منم

تو بدان در قدمت، خاكِ درِ خانه منم

  ناصر – ارديبهشت /93