باورم کن

باورم کُن

شوق دستای تو نو گرمیِ لارِتَه به جونِم

گر به ویرِ مو نویدی پَه چنه سی تو بَخونم

هر چه گفتِ نو شنیدی سی مو بید زهر هلاهل

وای اِز اُیی مشت گرانی که تو کوفتی یه به دونِم

نیستا هیچ مونس و یاری که به اُو پشتِ مو گرم با

موند مه اِز دست دنیا که بَمیرم یا بَمونِم

مو که اِز شوقِ تیات،بند آییده راهِ نفس هام

اُو زِوون بسته مو بیدم ،زِ جُلُوم رفتی کُسُونِم

مو که دست پاچه وُ بی کِش بیدِمو حرفی نزیدِم

مونده داغی به دلم ،که مینِ دل سی تو بخونم

لَنگِ اُو روزی اِم کز شرم تیایِ تو نَمونِم

تا تیام به تیات بِفتَه،شاد وُخوشحال سی تو خونم

مو اُو بیدی که نویدِم که به ایی بادا بَلَرزِم

مو همو عاشق وُ زارم که زِ دیریت به فغونم

باورم کُن تو عزیزم که اَیَه گیرَه زِوونم

سی که ترسم  تو بیوفتی سرِ زِوونا ، ای کَسُونِم

   ناصر- بهمن/93