آنگونه رفتنت

آنگونه رفتنت

هیچگاه نبوده ام اینگونه سر به مُهر

اینگونه عاشقی ، وقت صلوهٌ ظهر

هیچگاه نبوده گل، در دستِ باغبان

چونان اسیر دل ،از درد کُنَد فغان

هیچگاه ندیده ام عاشق تر از بهار

آبستن زمین ، در شوقِ سبزه زار

رنگ باخته ام چو ماه،در نور آفتاب

ازعشقِ چون تویی،تا رفته ام به خواب

دلواپسم گُلَم ، بیمارِ هجر تو

دل گیر و عاصی ام،هر آن به فکر تو

هیچگاه نبوده ام اینگونه سر به زیر

افسون مهر تو ، مغبون و هم اسیر

هیچگاه نبوده ام گیج وُ خُمار یار

در فصل عاشقی، افسرده در بهار

هیچگاه نگفته ام ،آنسان که رفته ای

آنگونه رفتنت، آورد زِ من دمار

آن داغِ گُل چه بود،حسرت کشِ نگار

بی آنکه بِشکوفَد ، پژمرده در بهار

آن داغِ حسرتش، بر من نشانه شد

آنگونه عاشقی ، مُرد وُ فسانه شد

   ناصر-اسفند ماه/93