غزل تکراری

غزل تکراری

اُومِدم باز به هوات وا غزلی تکراری

به هوایی که تیامه به دلِت بسپاری

مو غزل خونِ تیاتم شو ایر بیداری

سیت بخونم گل نازی که چی گل نازداری

باورم نیستا ولی پنجره وا دیواری

مانع اند بین ایما تا که نَوا دیداری

هونه هردم که پُراِزعطرِمیایِ تو بُووَه

بوی عطرِ ترنه هات زنگ دِلَه انگاری

تو بدون دلخوشیم اینه به هوات هر باری

هرروز اِز پنجره تون زِل زِنم به آسماری

کاش بیایی لووِه ئی پنجره وا دستاری

دونه هایی که سی تو نذردله وُرداری

بوی دست های تو وا هوشه یه گندم وا یَک

تو بَپاش،سوزکنن، تا مو کُنِم اوُویاری

گفت ای یار زمین هوشک بیده اِز بی اُوویی

رودِکشکان وُزَز وُ گیلون، خوَر مَرناری

مردم دامونِ رود رفتنه اِز ناچاری

ای امان اِز دلِ مو،سُوخته به هر آواری

باورت با که گُلِم ،ترسِم اِز ئی رفتاری

ایل دیه بار نَوِنه کوچ بَ کُنه اجباری

اُوسومو سی کی بَخونم،مونه چی پنداری

کوچ ایل مرگ مونه،گر سرِرفتن داری

اومدم تا بَخونِم دختر زاگرس به هوات

اما نیستا غزلی جز غم وُدرد وُزاری

داد اِزئی دردِگرون ،با دلی اِز بیزاری

اشک نی ریزه تیام،هوشکه اِزئی بی اُووری

گر که هِست بار گرون وا سختی وُبیکاری

کُرِ لُر کوچ نی کنه ،داره امید و یاری

سوز بُووَه کُه وُ دَمَن ،غنچه به هر گلزاری

عطروُبوی تنِ تو پیچه به هر کُهساری

سوزبُووَه خاک به نووات،اُوو رِوون وُجاری

پروُبالم که گُشِست،دل به دلم اسپاری

  ناصر-تیرماه/94