و من چون تو به خود نازم
برای شام فردایم
چوگرگی در پی میشی
به ترفندی که دارم یاد
کشم هر طعمه چون صیاد
دو چشم یاس برانگیزش
درون کاسه ها با ماست
و ما روزی دگر باز هم
برای شام فرداها
دو چشم مات و مبهوتش
درون سفره ها پیداست
و باز فردا و فرداها.....
عجب رسمی شدست بر ما
دریغا:
زندگی ، تحصیل فرداهاست
ناصر- اردیبهشت 91
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر