در سوک نوشین
باد کرده است
در تمامی ِ حجم ِ قفسه یِ سینه ام
...............دق
راه های عبورِ هوا پُر از دردند ...............درد
و با هر نفسَم حجمی از بغض ، بر
سینه ام می کوبد ............بغض
درد ، انگشتانش را بر گلویم می
فشارد
...و گریه ، در هجومِ تاثر
دست به یکی کرده اند
تا از چشمانِ به رنگِ خون شده ام .
شورابی ، بر لبان ِ بی رنگم ببا
رند..........خون
اما............، در جویِ خشک شده
یِ ،چشمانم
اشکی نیست، که او نیست
هر دم از تهِ دل به پهنه ی ِ
رخسار.
زار بِزَنم زار............
اما صدا در گلوگاهِ حنجره ام دق
کرده است .....دق
وعجیب دق کرده ام، این روزها
این روز ها سراسر دردم
پر از غصه ام
وقت دلتنگی برای توست
وچه قدر ناکامیم................
ناصر – بهمن - 92
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر