طعمه

      طعمه

 نقشِ رخسارِ تو بر این دلِ دیوانه یِ ماست

 نیک  بِنگر به من و آنچه در این خانه رواست

 هر چه در خانه نظر کرده ندیدم خود را

 جایِ ما پشتِ سرایی ست که ویرانه یِ ماست

 شوکت وُحسن وُ جمالش همه با مکنت و جاست

کج به ما می نگری ، آخِرِ ناداریِ ماست

 هم چو طاووس خرامان که بِبُرده دلِ ما

 رنگ و وارنگ پَرَش ،خیره به چشمِ من و ماست

دست نایافته تر از  ، پشتِ حصاری که خداست

جرات ِ گفتن هیچ حرف نداریم ،که سِزاست

او که داراست به مال وُ به زَر وُ رعیت و ما

آرزویی ست ، اگر چشم و دلش ، مقصدِ ماست

آنقَدر غره به خویش ست ، نکند هیچ نگاه

نه به دام ِ من در اوفتد و نه در قیدِ شماست

گوبه آن بوف که هر شب به دنبالِ غذاست

طعمه اینجاست ولی گُنده تر از قامتِ ماست

        ناصر – اسفند _ 92