گل سرخ

 گل سرخ

تو گُل سرخ مني بر در اين خانه بمان

عطر خوش بوي مني،بر دلِ مستانه بمان

ساقي وُچنگ وُمي وُ بربط وُ ريحانه بخوان

عشق من، روشنكم، باش وُ دگر غم مرسان

مونس راز شقايق شده اي، گريه نكن

ناله كم كن،بگذر از دلِ اين سوته دلان

غم تنهايي خود را ،نه بگو، نه برسان

رحم كن بر دلِ بشكسته ي شوريده يِ مان

رقص ماهيِ قِزل،تنگ غروب،در لب آب

نور مهتاب چه زيبا شده در روشنيِ خانه يِ مان

چادر شب چونشست، بر سر وُ گيسويِ زمان

سر كشيدماه وُ نگاه كرد به شيدايي ديرينه يِ مان

قوي چه آرام به آب مي زند از شوق وصال

نرم فرود آيد وُ بالا رَوَد از عشق غريبانه يِ مان

عشق منزلگه بود است وُ سر آغاز وجود

گُلِ سرخي ست دلِ عشاق، بمان، غم مرسان

  ناصر- ارديبهشت/93