چه کردی
توبااین دلِ ناتوانم چه کردی
دلم را رُبودی به جانم چه کردی
تمامی عمرم به پای تو ماندم
تو با رفتنت دلستانم چه کردی
چه شب ها به یادت چوابرگریه کردم
تو باسقف این آشیانم چه کردی
چو ماهم که تنها به دنبال معشوق
به تنهای بی آسمانم چه کردی
چو برگ درختان که ریزند به پائیز
به ریختم مدام ،با خزانم چه کردی
شبی نیست بی توسحرکرده باشم
جزاین رنج وُاندوه به جانم چه کردی
تو دانی چقدر درفراقت پریشم
تو با دردِ تا استخوانم چه کردی
کمرگشته است دال وُچشمم شده تار
تو ای بی وفا با گمانم چه کردی
زمانه گذشته وطی گشته است عمر
به موی سفیدگشته درابروانم چه کردی
اگر زارم وُناتوان وُپریشم
تو با بوسه ای برلبانم چه کردی
لبم می گشایم تو وِردِ زبانی
تو با عشوه دردیدگانم چه کردی
همه دین و دنیایِ من درتوپیداست
توباحسرت این جهانم چه کردی
عجب جزتوچیزی نبینم ودانی
توکُشتی مرا با روانم چه کردی
ناصر-اسفند/94
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر