باران

 باران

 آن جنان اين آسمان غمباره است

 اشك به چشمانش زِ غم همواره است

 آب لبريز گشته در چشمان او

 هم چو سيلاب مي رود از چشم تا دامانِ او

 نا توان است ابر و باد از غرش طوفانِ او

نا گزير است نيز زمين از بار ش بارانِ او

 اشك درگير سقوط است در سراي تشنگان

 ماه شرمگين از حيا است پشتِ ابر غمگنان

 غرش طوفان و باران مي زند بر بام ها

 آب چون نهري گران، جاري به سويِ خانه ها

 غرق گشته خانه ها در سيل و آبِ پُر بها

 در بلندي خانه ها بالاتر از سيلاب ها

 باز هم سهم من از غمگيني اين آسمان

 خانه ي ويران و سيلاب بر فرازِ خانه مان

 باز هم اشك و غمِ ما مردمان زير دست

 بيشتر گرديده از ،اشك هاي شوقِ مردمِ بالا نشست

 آسمان غمگين مباش ،گر اين چنين  سقفت شكست

خانه مان ويران شود از بارشِ ابر هاي مست

         ناصر – نوروز 93 / اليگودرز