نگار

نگار

هلاّ کُنه غزلامه اُو تیایِ نگار

تی نا به ویرِ تو خونِم به هوای نگار

هوشک بیدِنَه شاخ وُ برگام زِ دیریِ یار

خِش خِش کُنن چی خزان زیر پای نگار

بی کِش بیده وُ بی قِرار اِز اولِ کار

چی سایه ای به نِساره ،حال وُهوایِ نگار

اخمای تیات روندَه مونه اِز خلوتِ یار

اما چو قمر توو مو خورم دور پای نگار

هر شعر وُ ترانه ی مو سی تونه ای مونس وُ یار

زیبا کی زِنَه ساز وُ دُهُل به رضایِ نگار

اُو سایه که اوفتاده به دشت اِز اور سیاه

پا پس کِشه اور،وقتی که درا همتایِ نگار

اسفیدی صوب،ایی روزِقشنگ وَصفای باهار

هم شعرِمونه هم سوزه وُ گُل به تیایِ نگار

هر شعر وُ غزل،رنگی زِ تونه ای ماهِ نگار

هر خنده یِ لوت، دنیای مونه ،مو فدای نگار

   ناصر- دی ماه /93

ویر= خیال . در فکر

هلا = غارت،چپاول

نسار= مکانی که آفتاب نمی خورد و دایم در سایه است

توو = دور زدن، تاب خوردن