بهای تو نی

بهای تو ،نی

هوا دووارته سردآیید ولی هوا،هوایِ تو نی

مو نِه بَوخش ایر که ئی غزل بهایِ تو نی

به ذوق شال و کلاه تو ، برف ایَر باره

به کیچه یِ ما سالیان درازی که رچِ پایِ تو نی

و باد که با هوس رخت های تو روی طِناف

به رقص اومِده ولی خَوَری اِز لباسِ تو نی

به خوت نَییر اَیَر مو کمی زِ خوم دو دِلِم

دِلِم کلا فَه آیید ایَر که اینجه جایِ تو نی

نوکِ کِلِک های بارون که پشت شیشَه خوره

مِثِ صدایِ تونه ولی نوا نوای تو نی

تو نیستی وُ ئی دِلِم زِ غصه وا نی وَه

غمی سیاست به دلم که ئی تیا تیای تو نی

اَیَر که ئی غزلام به وصف وُ جمالِ تو نی

یه چی نِه دونَه کمه ، که در تیایِ تو نی

  ناصر – دیماه /93

(برای مونا و به خاطر درخواست مونای گودرزی)

 ----------------------------------------

دووارته = دوباره

بوخش = ببخش

نییر = نگیر

نوک کلک = سر انگشت