بمان با من
من آغوش توراخواهم
برای قلبِ پُر دردَم
دلم یک عالمِ تنهاست
به هر جایی که می
گردم
دوچشمان تورا خواهم
به شب هایی که شبگردم
نگاهت نورِمهتاب است
به آن راهی که گُم
کردم
شریک لحظه هایم باش
چه خونگرم یاکه
خونسردم
ندارم بی تو دنیایی
توباش یار وُ هماوردم
دلم تنگِ نفس هایت
به روی سینه ام هردم
رهایم گر که سازی تو
پریشان حالِ ولگردم
تو اشک دیدگانم بین
نکن هرگز مرا طردم
به رنگ چهره ام بنگر
چو برگی درخزان زردم
نباشی بی تو می میرم
بمان ای یاروُ همدردم
به پایت می دهم ،جانم
ندادم ،پست وُ نامردم
ناصر-اردیبهشت/95
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر